UFAK TEFEK EDEBİYAT #5: Kara Deliğin Devrimi


Yalnızlığın beni dört bir yanımdan ablukaya aldığı gecedeyim.

Bomboş, ışıkları sönük bir oda,

Issız, sessiz…

İnsanın ciğerlerine batan bir hava soluyorum odada bu gece.

Sanki açsam pencereleri serbest kalıp solduracak tüm çiçekleri.

Uyuşuk, bitkin, hiçbir şeyden tat almıyorum.

Ne bir şarkıda ağlayabiliyorum

Ne de bir düşe sevinebiliyorum.

Taş kesmiş sanki ruhum.

İçimde bir kara delik var.

Yıllardır neyim var neyim yoksa yiyip bitiren ve her geçen gün biraz daha büyüyen.

Bu gece onda farklı bir güç seziyorum.

Kırık dökük kalan birkaç parçamı ona karşı korumak gelmiyor içimden.

Direnmiyorum. Suçlusu gece, iftiracısı ben.

Düşmanın kollarına bırakıyorum kendimi, yaşama dair son umut kırıntılarımı da sırtından vurarak.

Çaresizliğin son deminden, ürperten bir soğuktan yazıyorum.

Kara deliğin üzerimdeki hakimiyetine, bende yaptığı devrimine yazıyorum.

Bu gece ben, kendime veda ediyorum.

 

UFAK TEFEK EDEBİYAT #5: Kara Deliğin Devrimi

log in

reset password

Back to
log in
Choose A Format
Gif
GIF format